ویکتور هوگو میگوید:

" مانند  پرنده باش که روی شاخه سست و ضعیف لحظه ای می نشیند و آواز میخواند و احساس می کند که شاخه می لرزد ولی به آواز خواندن خود ادامه میدهد، زیرا مطمئن است که بال و پر دارد. "